Dwulatek.

Teoretyczne do przedszkola przyjmowany może być każdy trzylatek, jednak ukończenie trzeciego roku życia nie jest gwarancją tego, że dziecko jest gotowe na podjęcie tego wyzwania i wyjdzie mu to na dobre.
Psychologowie zalecają aby dzieci do trzeciego roku życia przebywały z rodzicami, gdyż roczne dziecko czy dwulatek nie jest w stanie na dłużej opuszczać mamy, nie poradzi sobie z tym. Jednak w wielu przypadkach rzeczywistość wygląda nieco inaczej i rodzice są zmuszeni do powierzenia opieki nad swym maluchem pracownikom żłobka czy przedszkola. W przypadku, gdy nasze dziecko było posyłane do żłobka, funkcjonowanie w przedszkolu będzie dla niego o wiele łatwiejsze i dostosowanie się nastąpi szybciej.

Trzylatek po ukończeniu określonego wieku nie staje się nagle gotowe do dojrzałości przedszkolnej, gdyż musi to poprzedzać długi proces wychowawczy mający na celu przygotowanie dziecka do nowego świat i funkcjonowania w nim. Jeśli chcemy posłać dziecko do przedszkola prywatnego czy państwowego, to naprawdę nie ma różnicy, musimy samodzielnie ocenić czy jest ono wystarczająco dojrzałe, samodzielne i wytrzymałe psychicznie by podołać temu zadaniu. Aby ocenić tę dojrzałość pomocne będą wymagania dla trzylatka określone przez psychologów. Oczywiście każde dziecko rozwija się samodzielnie i indywidualnie jednak te wymogi mogą być pewnym punktem odniesienia dla oceny umiejętności i poziomu rozwoju naszych dzieci.

Gotowość udania się dziecka do przedszkola polega także na jego umiejętności nawiązywania kontaktów i zabawy z innymi, w tym szczególnie rówieśnikami. Bardzo ważna jest umiejętność funkcjonowania społecznego gdyż bez niej nasze dziecko nie poradzi sobie w przedszkolu. Oczywiście możemy skorzystać z usług przedszkola prywatnego, w którym znajduje się mniej podopiecznych a więcej pracowników. Jednak nawet najbardziej wykwalifikowani pracownicy przedszkola nie wychowają naszego dziecka i nie sprawią, że nagle stanie się ono na tyle dojrzałe by sprostać wszystkim wymaganiom, które stawia przed nimi przedszkole. To zadanie należy do nas.

Żywienie dzieci jest bardziej skomplikowane niż się to wydaje. W okresie dziecięcym i dorastania organizm dziecięcy bardzo szybko się rozwija i kształtuje na przyszłość. Odpowiednie żywienie ma niebagatelny wpływ na poziom i stopień tego rozwoju, oraz na zdrowie dzieci w dorosłym życiu. Ważne aby pilnować odpowiedniej diety dziecka i dostosowywać ją do potrzeb i wieku dziecka. Żywienie dzieci powinno być bogate w witaminy, składniki mineralne i odżywcze, które mają korzystny wpływ na rozwój ich organizmów. Mimo, że sami czasami nie odżywiamy się zbyt zdrowo, powinniśmy wpoić naszym dzieciom nawyki zdrowego żywienia, co na pewno zaprocentuje w przyszłości. Powinniśmy unikać umieszczania w diecie naszych pociech nadmiernej ilości słodyczy, Fast foodów, chipsów, słodzonych napojów gazowanych i innych przetworzonych i pełnych sztucznych, niezdrowych składników produktów. Nawet jeśli nasze dzieci nie lubią warzyw, powinniśmy tak je przygotowywać w różnych formach i kompozycjach, by przekonywać dzieci od najmłodszych lat do ich jedzenia. Warzywa i owoce, oczywiście najlepiej żeby były ekologiczne, powinny być podstawą diety naszych pociech. Żywienie dzieci wymaga wiedzy na ten temat, którą możemy uzyskać za pomocą Internetu, poradników żywieniowych i medycznych. Jednak najlepsze wskazówki na temat diety, jaką powinniśmy wprowadzić dla naszych dzieci jest lekarz dietetyk, służący profesjonalną radą. Pamiętajmy, że dzieci są najważniejsze i musi o nie dbać. Żywienie jest jedną z metod tej dbałości.

Wielu rodziców ma problem z dziećmi, które nie chcą jeść. Problem ten dotyka małe dzieci zazwyczaj w okolicach drugiego roku życia. Taki dwulatek bardzo wybrzydza, je tylko wybrane przez siebie potrawy, nie chce przyjmować dużych ilości pokarmu, marudzi.

Jednak wielu rodziców nadmiernie panikuje, bo to że dwulatek nie je tyle, ile oni by chcieli, często nie wynika z jakieś choroby, a dziecko jest pełne energii, nie ma anemii, jest wesołe. Rodzice kierując się troską o dziecko stosują przemyślne fortele byle tylko wepchnąć dziecku jak najwięcej jedzenia.

Dzieci w wieku dwóch lat często są marudne. To dlatego, że ich organizm szybko się rozwija, w pewnym zakresie można pozwolić dziecku na autonomię w wybieraniu jedzenia na które ma ochotę. Dwulatek dostaje od organizmu informację jakich składników aktualnie potrzebuje i stąd dziwne upodobania oraz humory przy jedzeniu. Jeśli przypomnisz sobie kiedy byłaś w ciąży Twój organizm zachowywał się podobnie, życzac sobie np. śledzi w środku nocy.

Jest to nadmierne martwienie się, dlatego istnieje kilka rad dla rodziców których dwulatek to niejadek. Po pierwsze dziecko intuicyjnie odczuwa ile powinno jeść i na pewno samo się nie zagłodzi. Jeśli jednak bardzo się martwisz skonsultuj się z pediatrą czy twój dwulatek prawidłowo się rozwija. Po drugie zaufaj intuicji dziecka. Jeśli maluch chce jeść tylko kaszkę, a później tylko naleśniki, to znaczny, że w tym momencie takich składników odżywczych właśnie potrzebuje.

Organizm maluchów daje im wyraźne sygnały o braku jakiegoś składnika witaminy i wówczas one same chcą go uzupełnić. Po trzecie zachęcaj aby twój dwulatek był samodzielny. Poczucie odpowiedzialności i tego, że samo je, bardziej zachęca dziecko do spożywania posiłków. Ponadto dzieci lubią łączyć różne, na pozór nie pasujące do siebie smaki, jak ryba i dżem. Pozwól im na to, widocznie tego potrzebują. Przede wszystkim nie panikuj, dwulatek niejadek to przypadłość spotykająca około 80% dzieci i nie jest to żadna choroba.